Oostvaarders-plassen

vogelkijkhut

Deze week was in het nieuws dat recreanten op de Hoge Veluwe voortaan op de paden moeten blijven. De herten worden onrustig van de massale toestroom van amateur natuurfotografen. De Oostvaardersplassen zijn al lang verboden toegang. In het gebied eromheen kunnen natuurliefhebbers wel hun hart ophalen; met of zonder telelens.

De zone rondom de Oostvaardersplassen is officieel Stiltegebied. ‘geluidsoverlast melden,’ staat er op een bord langs de Knardijk. De vogels maken veel geluid: Smienten piepen, ganzen gakken en een onbekende vogel schreeuwt als een papegaai vanuit het riet. Er komt een vrouw aangefietst. Verhit zet ze haar fiets op slot. Als ze mij passeert tuurt ze met mij mee het riet in. “Die maakt flink herrie. Volgens mij is het een waterral.” We turen de sloot in, maar de waterral houdt zijn snavel. “Heb je nog iets gezien?”, vraagt ze me terwijl ze met haar hoofd in de richting van de vogelkijkhut knikt. Ik zeg haar dat ik niet in de hut geweest ben. “Oh, dat moet je echt even doen. Er zit vaak een IJsvogel, heel leuk. Meestal komt hij om een uur of half één. Daarom heb ik zo hard gefietst.”

Ik loop met haar mee over het pad dat een omtrekkende beweging maakt tussen de wilgen. Een man komt ons tegemoet, behangen met cameratassen. “Heb je nog wat gezien?”, vraagt de vrouw aan de man. “IJsvogel.” Meldt de man. In de vogelkijkhut zit nog een man. Hij heeft een telescoop met camouflageprint en een spiegelreflexcamera met telelens. Hij laat ons zijn foto’s van de IJsvogel zien. De vrouw pakt haar apparatuur uit.

Een tweede vrouw komt de hut binnen. De twee vrouwen groeten elkaar als oude bekenden. De man laat zijn foto’s ook aan de tweede vrouw zien. “Je hebt hem er mooi opstaan.”, zegt de tweede vrouw. “Mooi zo in het riet.” Ze vertelt dat haar man grote takken in de oever vlak naast de hut heeft geprikt, zodat het IJsvogeltje daar op komt zitten. Zo kan iedereen hem goed fotograferen. Sommige mensen halen die takken weer weg. Kinderachtig vindt ze dat. “Dan hebben ze zelf een mooie foto gemaakt, maar dat gunnen ze de andere mensen dan weer niet.” “Zou dat echt?”, vraagt de eerste vrouw.

Ik tuur een tijdje door de kijkopening. Op de vensterbank staan vogels afgebeeld met hun naam erbij. Aan de wand van de hut hangt een reclamebord van een bedrijf dat verrekijkers en camera’s verkoopt: ‘Alleen de vogels leveren we niet.’ Buiten vliegt een groep grauwe ganzen over met ruisende vleugelveren. Ze klinken als een roestig wagenwiel. Ik wandel maar eens door. “Fijne dag verder.”, wens ik de vogelaars toe. “Ja, succes!”, zegt de eerste vrouw.

Succes waarmee, met wandelen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s